Micro 2 – Mensch Machine

Op 12 Februari zijn we met klas 3BA naar de groepstentoonstelling ‘Mensch Machine’ gaan kijken en vallen binnen het kader van Computer, Privacy & Data Protection Congres CPDP2020.

De volgende dag (13 februari) heb ik het WIELS bezocht. Daar liepen de tentoonstellingen ‘Today is the First Day’ van Wolfgang Tillmans & ‘Monsoon Melody’ van Thoa Nguyen Phan.

Mensch machine:
presentatie-methoden

De ruimte waar Mensch Machine doorging was vrij klein, met ‘slechts’ 9 werken. Als ik reflecteer naar de presentatie-methoden die waren toegepast, is het belangrijk als kunstenaar om met 3 aspecten rekening te houden (toegepast op de tentoonstelling) :

  • Wat trekt een bezoeker aan?
    • Geluid (e.g. Dasha Ilina)
    • Zetel (werk van Constant vzw; vuurrode kleur valt op in de ruimte).
    • grote cirkelvormige vloermat (werk van Mélodie Mousset; breekt met de vierkantigheid van de ruimte).
  • Kan de bezoeker het werk begrijpen?
    • E.g. Heather Dewey: Dit werk is moeilijk te begrijpen, en loopt risico om over het hoofd te worden gezien/ te worden genegeerd.
  • Wat is de rol van interactie?
    • Mélodie Mousset heeft haar onderzoek volledig interactief gemaakt door er een VR-spel van te maken. Ze gebruikt een relatief nieuw medium om haar onderzoek te presenteren en geeft de bezoeker een ‘playground’ om in haar onderzoek te neuzen.

Uiteraard is het ook belangrijk dat de bezoeker onthoud wat hij heeft gezien, en niet naar huis gaat en simpelweg alles vergeet.
Dasha Ilina heeft hier een goede oplossing voor: ze gebruikte namelijk vooral humor om haar onderzoek in te presenteren. Een scherm met een video, alsook een kleine meeneem-brochure in de Ikea-stijl.

Humoristische handleiding Dasha Ilina: Self-Defense Against Technology

Het VR-spel hield de aandacht goed vast bij een aantal van mijn mede-studenten. Dit komt mogelijks doordat het heel uitnodigend is om uit te proberen en breekt met de traditionele ‘enkel-kijken-en-niet-aanraken’ setting van een museumbezoek.

WIELS: visuele analyse

Tijdens mijn bezoek aan het WIELS heb ik ook extra aandacht besteed op de vormgeving & presentatie-methoden. Zowel Wolfgang Tillmans als Thoa Nguyen Phan waren esthetisch op punt, maar ik ga dieper in op hoe het werk van Nguyen Phan werd getoond.

De artiest bracht onder andere enkele films die meerdere visuele inputs hadden. De beelden waren overduidelijk gelinkt aan elkaar, terwijl de subtitels hetzelfde bleven. Dit maakte dat de film vrij makkelijk te volgen was. Ook was het canvas geen scherm, maar eerder een soort nylon waarop werd geprojecteerd, dat maakte dat zelfs mensen langs de andere kant van het scherm konden meevlogen.

Foto van de presentatie-methode van de film van Thoa Nguyen Phan

De ervaring die ik had bij het kijken op deze manier was aangenaam verrassend, onder meer omdat je als kijker niet verplicht bent om langs de ‘juiste’ kant te kijken, want die is er niet meer (enkel om de ondertitels te lezen)

Last but not least, was hoe de schilderijen en tekeningen van de kunstenares werden gepresenteerd. Deze werken waren meer traditionele Oosterse picturale vertellingen (hetzelfde verhaal als de films die ze presenteerde). Deze werken hadden ook te maken met doorzichtigheid en werden ofwel loodrecht tegen de muur opgehangen, ofwel zwevend in de ruimte (via het plafond) waardoor je ook weer beelden langs twee kanten kon bekijken.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *